Terug naar het Verleden – Deel 65

Viviane Freitas

  • 16
  • dec
  • 2016

Terug naar het Verleden – Deel 65

  • 16
  • dec
  • 2016

Londen is een zeer drukke plaats. Er zijn veel mensen op straat. Veel mooie winkels. Er zijn indrukwekkende plaatsen. En in de kerk ook, het kwam nooit voor dat de vrouwen van pastors niets te doen hadden.

Er waren gratis Engelse lessen, die toegankelijk waren voor iedereen. En er waren ook een aantal groepen van ziekenhuizen, van evangelisatie, enz. Een opmerkelijke plek.

Ik woonde in de kerk zelf. Iets dat voor mij een droom was. Een droom omdat ik toegang tot het Altaar had en zo mijn persoonlijke geloftes met God kon doen. En zo had ik de gelegenheid om meer tijd te hebben om in het huis van God te dienen.

Maar om die droom in vervulling te brengen, moest ik gelegenheden creëren.

Waarom?

Ik woonde in de kerk en had veel dingen te doen. De vrouwen van pastors die in de kerk woonden zagen elkaar bijna niet. Zij waren altijd druk bezig, zowel met het huishouden, als in de kerk. Woensdag en zondag was onze ontmoeting in de zaal van de kerk.

Dat hinderde me, het feit dat ik bezig was met zoveel dingen, en op hetzelfde moment had ik bijna geen tijd om alleen met God te zijn. Totdat ik er op een dag genoeg van had en dacht: “Hoe lang heb ik gewacht om op een dag te wonen in het huis van God, en nu ik erin woon heb ik bijna geen tijd?” Ik heb een tijd vastgesteld om elke dag wakker te worden. Ik moet bekennen dat de tijd die ik had vastgesteld om wakker te worden niet makkelijk was. Het was een offer, want er waren elke dag tot laat, tv programma’s die door mijn man gepresenteerd werden.

Hoe vaak werd ik slaperig wakker! Ik ben de tel kwijt. Maar ik herinner me dat ik echt wilde, en ik wist dat mijn succes afhankelijk was van dat moment. Ik herinner me dat ik op een dag een scheiding van de andere dagen maakte en vervolgens een snel gebed deed in de lift:

Ik keek in de spiegel van de lift, was langzaam met mijn ogen aan het knipperen vanwege de slaap en zei: “God, ik accepteer het niet om slaperig te zijn. Ik accepteer niet om tegenover U te komen, op Uw Altaar, met een herhaling van woorden en zonder expressie vanwege de slaap. Ik wil mijn beste aan U geven. Ik weet niet wat U gaat doen, maar wanneer ik bij het Altaar kom moet ik wakker zijn.”

En zo was het. Ik mediteerde en bad op het Altaar. Oh, het waren geweldige momenten. Dat ondersteunde me gedurende de dag. Maar ik moet bekennen dat ik na de lunch slaap kreeg… en ik sliep, alleen wanneer ik het niet meer kon volhouden.

Mijn dag eindigde heel goed. Ik voelde me voldaan wat mijn privé momenten met God betreft.

Op dat moment, bleef ik deelnemen aan de programma’s “Coisas de Mulher” (Vrouwendingen) met Fernanda Bezerra. Zij was de presentatrice. Het team van “Coisas de Mulher” bestond uit 4 vrouwen. We hadden wekelijks een vergadering over het onderwerp tijdens de aflevering van die week aan bod zou komen. We zochten onderwerpen uit en hielden ons bezig met het thema. De afleveringen waren zeer intelligent en waren gericht op de vrouwen. We spraken over alledaagse zaken van de vrouwen, zonder religieuze onderwerpen erbij te betrekken. Daardoor ontwikkelden we onze redenering. We gingen letterlijk uit ons dagelijks leven om iets totaal anders te doen.

Ik herinner me dat ik mijn ontevredenheid over mijn bijdrage naar het Altaar bracht, zodat God mij zou helpen en iets in mij deed wat ik niet kon.

Vanwege het programma “Coisas de Mulher” investeerde ik niet in de Engelse taal, want ik moest Portugees leren zonder het te mengen met Spaans.

Het was een strijd. Een strijd in mijn binnenste en ook aan de buitenkant, naast mijn rol van helpster en vrouw van pastor.

Maar alles viel op zijn plaats. Geleidelijk begon ik me aan te passen aan het snelle ritme van Engeland. En het werk van God in mij bereikte meer in mijn leven. Het feit dat ik door moeilijkheden heen ging was een gelegenheid die mij ertoe bewoog om meer door het intelligente geloof te leven, want er was geen andere uitweg. De gevoelens hebben nooit geholpen.

En het feit dat ik mijn leven dagelijks tot het Altaar bracht, zodat Hij me kon begeleiden, was het geheim van de intelligente stappen in mijn leven. Op het Altaar zijn was leven om Hem te dienen, onafhankelijk van de positie. Het was en is mijn alles.

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*