Terug naar het Verleden – Deel 67

Viviane Freitas

  • 2
  • jan
  • 2017

Terug naar het Verleden – Deel 67

  • 2
  • jan
  • 2017

Toen ik in Engeland arriveerde zag ik meteen een dochter van de pastor te midden van de gehele kerk en ik zei tegen mezelf: “Ik ga in haar investeren”.

Kent u die stem, die wens om iemand te helpen ontwikkelen voor God? Het was precies dat. Ik had gehoord dat ze niet standvastig met God was. Daarom keek ik naar haar met het doel om te helpen.

Ik weet niet waarom, maar ik heb altijd van uitdagingen gehouden zodat ik mijn geloof kon uitoefenen.
Niet zodat ik gezien zou worden. Het was iets van binnen dat ik wilde geven, om God te eren en zielen te redden.

Soms wordt de persoon omringd door vele anderen en ook al is ze van God, kan ze de gelegenheid niet zien om levens aan Hem te geven.

Zoals ik van mijn conflicten wist, leek het alsof ik met de behoeften van anderen met veel meer intensiteit zag. Maar ik deed dat niet met iedereen. Dit jonge meisje, de dochter van een pastor, was in dit geval de eerste persoon die ik opmerkte onder zoveel andere mensen.

Ze werkte samen met haar vader in het onderhoud van de kerk; ze was zijn secretaresse. De moeder was ook betrokken bij de ontvangst van pastors en met inspectie. Het echtpaar was, en is, tot de dag van vandaag, zeer toegewijd, eerlijk en dient. Ze had ook een jongere zus, ze hielp de moeder veel met het huishouden. De zus was super getalenteerd in alle aspecten. Maar mijn ogen waren vooral gericht op de oudere zus, want ze was de moeilijkste.

Ik herinner me een keer dat Júlio op reis moest voor 1 dag. Hij zou op de volgende dag terugkomen. En daardoor had ik de gelegenheid om uit te gaan met de vouwen van pastors en ook met de dochters. Ik heb de ouders gevraagd of ik met hun dochters weg kon gaan en ze gaven onmiddellijk toestemming.

Het zou mijn eerste uitje zijn in Engeland vanwege mijn initiatief. Het doel van dit uitje was om dichtbij ze te komen en om een prachtige Jezus aan ze te presenteren. We vertrokken in de ochtend en zijn pas rond middernacht terug gekomen.

We zijn naar verschillenden plekken in Engeland geweest met de metro, we hebben geluncht, en daarna zijn we naar de bioscoop geweest. Ik heb gedaan wat ik nooit voor mezelf gedaan heb. Maar ik deed het om dichtbij ze te komen.

Kent u dat wanneer een ziel veel waarde voor u heeft en u iets wilt doen om dichtbij te komen, met als enige interesse om haar te redden van de hel?

Zo was het, beetje bij beetje verzon ik dingen om tot deze ziel te komen. Ik ben zelfs naar haar huis geweest om pannenkoeken te maken.

We woonden allemaal in de kerk. En zelfs al woonden we in dezelfde plaats, was het moeilijk om elkaar te ontmoeten. Dus moest ik kansen creëren. Op een andere dag had ik ‘’arroz maluco’’ (gemixte rijst) gemaakt en het naar het gezin laten brengen. Zo kwam ik, geleidelijk, dichtbij. Tot ze me op een dag een e-mail stuurde waarin ze me bedankte voor de aandacht. En ik vroeg iets meer van haar. Ik vroeg haar of ze me de gelegenheid wilde geven om haar vriendin te zijn. Ik wilde niet alleen maar een bedankje, ik wilde dat ze in haar moeilijkheden op me kon rekenen. Ik wilde haar helpen.

En zo was het… ze begon me te vertellen over haar moeilijkheden en ik kon haar helpen, haar adviseren, enz.

Naast haar werk moest ze soms contact met me opnemen voor sommige beslissingen die ik moest nemen, waar we dan momenten van gesprek hadden.

Ik was niet een persoon die “boven” bleef, want ik had andere verantwoordelijkheden om voor te zorgen. Maar ik wilde hetgeen dat ik als een behoefte zag, wanneer mijn eigen conflicten moest confronteren, geven. Zo, gaf ik aandacht, begeleiding, ik luisterde zonder te oordelen en begeleidde.

Terwijl ik dat deed, wilde ik van haar moeder weten, hoe ze thuis was. Ook vroeg ik aan haar om me te vertellen of ze iets had waar ik aan kon werken, want ik kon haar niet zó goed leren kennen, vanwege de weinige tijd die we samen doorgebracht hebben. We hadden kansen gecreëerd die ik greep om haar ziel te redden.

En zo was het.

Wist u dat mijn doel me toegewijd doet zijn aan iets waar ik in het dagelijks leven niet mee te maken heb?
Maar dit doel doet mijn visie uitbreiden, ik ontdek nieuwe dingen die ik nooit zou hebben ontdekt als ik in mijn eigen egoïstische wereldje was.

Ik dank God voor dit geloof, dat mij altijd leert, die mij bemoedigt om mezelf uit te dagen. Het leert me om te dienen en tegelijkertijd te investeren in mezelf als persoon.

b043f7aa3bc26d869a1811cf0b34e4d4-768x1024

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

1 reactie

  1. Ik vind een stukje van me terug in dit schrijven. Ik wil zielen redden, een vriendin om mee te praten.

    Meer zien